PAS cadang perpaduan Melayu, tetapi tak mahu Hamzah dalam parti

Penubuhan parti baharu oleh Hamzah Zainudin membuka satu persoalan yang sukar dijawab oleh PAS.

Jika parti itu begitu serius memperjuangkan agenda penyatuan Melayu dan Islam, mengapa Hamzah tidak diterima menyertai PAS?

Mengapa seorang pemimpin yang berkongsi banyak pendirian politik dengan PAS perlu menubuhkan parti baharu, sedangkan PAS selama ini mendakwa mahu menyatukan kekuatan politik Melayu di bawah satu payung?

Persoalan ini menjadi lebih relevan apabila melihat hubungan rapat antara Hamzah dan kepimpinan PAS sejak beberapa tahun kebelakangan ini.

Hamzah bukan sekadar sekutu biasa danmer upakan antara tokoh utama yang membantu memperkukuhkan Perikatan Nasional (PN) dan mempunyai hubungan kerja yang baik dengan kepimpinan PAS.

Namun apabila beliau disingkirkan daripada Bersatu selepas krisis dalaman parti itu, PAS tidak membuka pintu untuk menerima beliau sebagai ahli.

Sebaliknya, Hamzah memilih menubuhkan wadah politik baharu dengan restu dan sokongan moral daripada pemimpin PAS.

Di sinilah timbul persoalan mengenai konsistensi PAS.

Selama bertahun-tahun, PAS menjaja slogan perpaduan Melayu dan penyatuan ummah sebagai antara tema utama perjuangan politik mereka.

PAS mengkritik perpecahan orang Melayu, menyeru parti-parti Melayu mengenepikan perbezaan dan sering menuduh pihak lain menjadi punca kelemahan politik Melayu.

Tetapi apabila muncul peluang sebenar untuk menyatukan seorang tokoh Melayu yang berpengaruh ke dalam parti mereka sendiri, PAS memilih jalan yang berbeza.

Jika PAS benar-benar percaya bahawa kekuatan politik Melayu perlu disatukan dalam satu wadah yang besar dan kukuh, bukankah menerima Hamzah serta penyokongnya ke dalam PAS adalah langkah paling logik?

Bukankah itu lebih selari dengan semangat penyatuan yang sering mereka laungkan?

Sebaliknya, PAS dilihat lebih selesa melihat Hamzah berada di luar parti tetapi terus menyokong mereka dari luar.

Keadaan ini mewujudkan persepsi slogan penyatuan Melayu yang sering dibawa PAS sebenarnya mempunyai had tertentu. Penyatuan itu digalakkan selagi tidak mengganggu struktur kuasa sedia ada dalam parti.

Hakikatnya, Hamzah membawa bersama pengaruh politik yang besar. Beliau mempunyai jaringan akar umbi, pengalaman pentadbiran dan kelompok penyokong tersendiri. Kemasukan tokoh seperti itu ke dalam PAS berpotensi mengubah keseimbangan kuasa dalaman parti.

Maka tidak hairan jika ada yang berpendapat PAS sebenarnya berdepan dilema.

Di satu pihak, mereka mahu terus dilihat sebagai juara penyatuan Melayu. Di pihak lain, mereka mungkin tidak mahu menerima risiko politik yang datang bersama seorang pemimpin yang mempunyai kekuatan tersendiri.

Inilah yang menyebabkan PAS terdedah kepada tuduhan hipokrasi politik.

Ketika PAS menyeru parti-parti Melayu bersatu, mereka sendiri dilihat enggan mengintegrasikan seorang pemimpin Melayu kanan yang mempunyai pengaruh besar ke dalam parti mereka.

Ketika PAS bercakap mengenai kepentingan mengetepikan perbezaan demi ummah, mereka pada masa yang sama memilih untuk mengekalkan Hamzah di luar struktur parti.

Lebih memburukkan keadaan ialah persepsi PAS memperoleh manfaat politik daripada perpecahan Bersatu.

Ketika Bersatu dilanda konflik dalaman, PAS terus mengukuhkan kedudukannya dalam PN.

Apabila Hamzah disingkirkan, PAS masih mengekalkan hubungan baik dengannya tanpa mengambil langkah yang boleh membantu memulihkan kesatuan dalam Bersatu.

Keadaan ini menimbulkan persoalan sama ada PAS benar-benar mengutamakan penyatuan politik Melayu atau sekadar menggunakan naratif tersebut apabila ia menguntungkan kedudukan politik mereka.

Akhirnya, tindakan PAS terhadap Hamzah mendedahkan satu kontradiksi yang sukar dinafikan.

Parti itu boleh bercakap panjang mengenai perpaduan Melayu, kesatuan ummah dan kepentingan mengelakkan perpecahan.

Namun apabila peluang untuk membuktikan komitmen tersebut muncul di depan mata, PAS memilih jalan yang lebih selamat untuk dirinya sendiri.

Dan itu mungkin menjelaskan mengapa semakin ramai melihat dalam politik PAS, penyatuan Melayu adalah slogan yang baik untuk dijual kepada pengundi, tetapi tidak semestinya prinsip yang diamalkan apabila melibatkan kepentingan politik parti itu sendiri.